Submitted by Lepojka on 20. December 2004 - 1:00
Posted in
Ideja o realizaciji ovog edukativnog projekta proistekla je iz iskustva organizacije ...Iz Kruga. U više navrata problemi u funkcionisanju institucija socijalne zaštite bili su prioritetni u našem radu. Nasilje koje se pojavljuje u velikom broju i nereagovanje nadležnih institucija je dovelo do zaključka da zaposleni koji rade u tim institucijama nisu senzibilisani u dovoljnoj meri za pristup osobama sa invaliditetom.
Projekat smo nazvali „Nije teško biti fin“, nosioc je bilo Udruženje stanara Doma za odrasla invalidna lica na Bežanijskoj kosi, a držanje edukativnih radionica je naša organizacija obavila sa zadovoljstvom. Projekat je realizovan od 15.01. do 30.06.2004.a želele smo, pre svega da senzibilišemo osoblje po pitanju invalidnosti prenoseći im informacije koje oni nisu tokom svog rada dobili. Takođe, edukovali smo stanare i zaposlene po pitanju nekonfliktne komunikacije.
Intervjuisanjem zaposlenih pre radionica došle smo do zapažanja da najveći broj ima srednje obrazovanje i to uglavnom iz struke koja nema direktne veze sa medicinom. Sistem obrazovanja koji su svi zaposleni pohađali, pa i oni sa visokim stepenom stručnosti, nije im pružio dovoljno informacija o osobama sa invaliditetom, načinima komunikacije, pristupima invaliditetu, niti o pravima koja su osobama sa invaliditetom zagarantovana kao ravnopravnim građanima ovog društva.
Većina njih se prvi put susrela sa osobama sa invaliditetom tek nakon dolaska u ovu instituciju. Stanare doma zaposleni su videli kroz medicinski ugao, nazivali korisnike pacijentima i uporedivali Dom sa zdravstvenim stacionarnim ustanovama.
Tokom edukacije zaposleni su podeljeni u tri grupe, a stanari u dve. Sa svakom grupom su održane po tri radionice, sa temama: „Jezik i terminologija invalidnosti“, „Medicinski i socijalni model invalidnosti“, „Nekonfliktna komunikacija“. Sa stanarima smo, umesto radionice „Jezik i terminologija invalidnosti“ radile „Filozofija samostalnog života“.
Edukacija nam je potvrdila zapažanja, naročito u vezi sa razlikovanjem medicinskog i socijalnog modela invalidnosti jer je to bila najteža tema koju su oni prihvatili. To upravo govori u prilog činjenici da i dalje važi medicinski model i da edukacijom i izmenom sistema obrazovanja u ovom segmentu se može doći do nekih pomaka ka socijalnom modelu.
što se korisnika tiče, odnosno svih osoba sa invaliditetom, sa njima treba raditi na prihvatanju socijalnog modela, jer su oni ti koji moraju biti pokretači ovih promena u široj društvenoj zajednici.
Na radionicama o jeziku i terminologiji invalidnosti, uočile smo veoma učestalo korišćenje termina koji negativno određuju osobe sa invaliditetom. Smatramo da bi jedna konferencija o jeziku i terminologiji invalidnosti na kojoj bi učestvovali svi stručnjaci iz ove oblasti, kao i osobe sa invaliditetom, mogla da rezultira opšte prihvaćenim i važecim terminima.
Nakon završetka edukacija došle smo do zaključka da bi teme: pristup osobama sa invaliditetom, jezik i terminologija invalidnosti, socijalni model invalidnosti, nekonfliktna komunikacija, morale biti obrađivane u srednjim, višim i visokim školama medicinskih, psiholoških, defektoloških, pedagoških i drugih socijalnih smerova. Takođe, osoblje koje već radi u ustanovama ovog tipa mora proći dodatne edukacije sa obradom gore navedenih tema.
