Osoba sa invaliditetom je osoba sa svim pravima, dovedena u situaciju koja je onesposobljava za funkcionisanje, usled prostornih, ekonomskih i socijalnih barijera koje ta osoba ne može savladati na način kao i ostali građani.

Te barijere se često uvećavaju opštim stavovima koji stavljaju osobu sa invaliditetom na margine društva. Dužnost je društvene zajednice da ukloni, umanji ili nadomesti te barijere, u cilju osposobljavanja svakog pojedinca da uživa pravo punog građanstva, poštujući pri tom prava i dužnosti svakog njenog člana.

Osobe sa invaliditetom čine 10% svetske populacije, odnosno oko 600 miliona ljudi, više od polovine su žene. Uzroci nastanka invaliditeta (nasleđeni, urođeni i stečeni) kod neke osobe mogu biti različiti – razne vrste nezgoda, ratovi, neuhranjenost, bolest, starost.

Razlikujemo sledeće vrste invaliditeta:
• fizički (osobe korisnici/ce kolica, osobe koje se otežano kreću),
• senzorni (osobe oštećenog sluha, osobe oštećenog vida) i
• sa teškoćama u učenju (osobe ometene u mentalnom razvoju, osobe sa autizmom).

Česte su i pojave kombinovanih invaliditeta. Kod osoba sa fizičkim invaliditetom, po uzroku nastanka možemo razlikovati osobe sa paraplegijom ili kvadriplegijom, osobe obolele od mišićne distrofije, dečije paralize, multipla scleroze, cerebralne paralize, artritisa, itd. Svaka od ovih vrsta ima svoje osobenosti i karakteristike, koje se ogledaju pre svega po tome da li osoba sa tom vrstom invaliditeta može samostalno da funkcioniše ili joj je neophodna asistencija drugog lica.

Ma koliko različite bile vrste invaliditeta, zajedničko svim osobama sa invaliditetom je da su ljudska bića i da imaju iste potrebe kao i svi drugi građani i građanke (za hranom, sigurnošću, emotivnim vezama, obrazovanjem, kulturom, itd.). Načini i potencijali zadovoljavanja tih potreba zavisi isključivo od spremnosti društva da podjednako tretira sve svoje građane i građanke i pruži jednake mogućnosti za sve.